เสียงจากนิมิต

เมื่อบางถ้อยคำมาเยือน ก่อนเราจะตื่น

เมื่อหลายปีก่อน ฉันเคยฟังเรื่องเล่าว่ามีนักดนตรีคนหนึ่งได้ยินเพลงของตัวเองในความฝัน พอตื่นขึ้นมา เขารีบเขียนมันออกมา ก่อนที่เสียงนั้นจะเลือนหายไป

ตอนนั้นฉันชอบเรื่องนี้มาก เพราะมันกึ่งจริงกึ่งแฟนตาซี เหมือนโลกอีกใบที่งานสร้างสรรค์ไม่ได้เกิดจากการคิด แต่เกิดจากการ “ได้ยิน”

เวลาผ่านไปหลายปี ฉันเริ่มเขียนงานของตัวเอง และวันหนึ่งฉันได้พบกับประสบการณ์คล้ายกัน โดยไม่ตั้งใจ

มันไม่ใช่ฝันที่มีเรื่องราวชัดเจน แต่เป็นนิมิตสั้น ๆ ช่วงเวลาระหว่างการหลับกับการตื่น ถ้อยคำลอยมาเป็นจังหวะ เป็นกลอน เป็นเสียงเบา ๆ ที่เหมือนเรียกให้จำ

พอตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่ฉันทำไม่ใช่ลุกจากเตียง แต่คว้ามือถือ เปิด Google Keep แล้วพิมพ์ทุกอย่างลงไป ก่อนที่มันจะหายไปจากความทรงจำ

ฉันรู้เลยล่ะว่า ถ้าฉันขี้เกียจจนลุกช้าอีกนิด ถ้อยคำเหล่านั้นจะไม่กลับมาอีก

ตอนนั้นเอง ฉันนึกถึงเรื่องเล่าที่เคยฟังเมื่อนานมาแล้ว และเข้าใจมันขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ

บางครั้ง เราไม่ได้เป็นคน “คิด” งานเขียน แต่เป็นคนที่ตื่นมาทัน เพื่อรับฟังมัน

ตั้งแต่นั้นมา ฉันไม่มองช่วงเวลาก่อนตื่นเป็นแค่เศษเสี้ยวของความฝันอีกต่อไป แต่มองมันเป็นพื้นที่เล็ก ๆ ที่งานเขียนอาจเลือกเดินเข้ามา ถ้าเราเปิดใจฟัง

และถ้าวันไหนฉันต้องรีบพิมพ์อะไรบางอย่างลงในโน้ต ทั้งที่ตายังไม่สว่างดี ฉันจะไม่ตั้งคำถามกับมันเลย

เพราะฉันรู้แล้วว่า บางเสียงมาเพียงครั้งเดียว และหน้าที่ของนักเขียนคือไม่ปล่อยให้มันหายไป 🌙

— แมวเทาเท้าฟู