ครบรอบ 1 ปี องค์หญิงรัชทายาท
บันทึกจากนักเขียนที่ยังเดินอยู่
วันที่ 13 มกราคม
ฉันได้รับอนุมัติเป็นสำนักพิมพ์/นักเขียน
วันถัดมา — 14 มกราคม
ฉันเผยแพร่ องค์หญิงรัชทายาท ตอนที่ 1 บน ReadAWrite
และในวันต่อมา
ฉันก็ได้ “หัวใจดวงแรก” จากคนอ่าน
มันเป็นหัวใจเพียงดวงเดียว
แต่ฉันดีใจมากจริง ๆ
ดีใจจนจำความรู้สึกนั้นได้ถึงวันนี้
จุดเริ่มต้นที่ไม่มีใครบอกทาง
ฉันไม่มีประสบการณ์
ไม่มีเพื่อนนักเขียน
ไม่มีใครคอยบอกว่าควรทำยังไง
ฉันแค่เขียน
และเผยแพร่ตามกำหนดที่วางแผนไว้
พยายามเขียนให้ทัน
พยายามไม่หยุด แม้คนอ่านจะน้อย
คนอ่านน้อยก็จริง
แต่ก็มี “คนอ่าน”
และแค่นั้น
ก็เพียงพอให้ฉันเขียนต่อ
คำถามหนึ่งที่ทำให้ยิ้มทั้งวัน
พอเขียนได้ยี่สิบกว่าตอน
มีนักอ่านคนหนึ่งถามฉันว่า
“จะมีพิมพ์เล่มไหมคะ”
ฉันยิ้มแก้มแทบแตก
แม้จะเป็นคำถามจากเพียงคนเดียว
แต่มันมีความหมายมากกว่าที่เขาคงรู้
ไม่ได้แค่เขียน แต่ทำทุกอย่างเอง
ระหว่างทาง
แม้ยังไม่ทำเป็นอีบุ๊ก
ฉันก็เปลี่ยนปกไปถึงสองครั้ง
เพราะฉันไม่ได้แค่เขียน
ฉันออกแบบปก
จัดการไฟล์
ทำทุกอย่างด้วยตัวเอง
ให้ผลงานนี้ออกมา “เป็นรูปเป็นร่าง” ที่สุดเท่าที่ฉันทำได้
ฉันเสียน้ำตามากมาย
เพราะความเหนื่อย
และเพราะความท้อ
ฉันเคยถามตัวเองซ้ำ ๆ ว่า
เราทำเกินตัวไปหรือเปล่า
ทำไปเพื่ออะไร
ในเมื่อมันไม่ได้เลี้ยงชีพได้เลยจริง ๆ
ชอบเขียนนิยายก็ได้นะ
แต่ไม่ควรทุ่มเทขนาดนี้หรือเปล่า
แต่จะให้ทำยังไงได้ล่ะ
ในเมื่อฉันหยุดไม่ได้จริง ๆ
จากภาษาไทย สู่ภาษาอังกฤษ
องค์หญิงรัชทายาท
ไม่ได้หยุดอยู่แค่ภาษาไทย
ฉันห้าว
และแปลมันเป็นภาษาอังกฤษอีกหนึ่งเล่ม
ฉันภูมิใจมาก
ภูมิใจจริง ๆ
การได้เห็นหนังสือสองภาษา
วางขายคู่กันบนร้านอีบุ๊ก
มันเท่มากสำหรับฉัน
แม้จะไม่มีใครปรบมือให้ก็ตาม
วันที่เรื่องราวมี “เสียง”
วันนี้
คือครบรอบการเดินทางของ
องค์ราชินี
จินดา
และแมวเทาเท้าฟู
วันนี้พิเศษจริง ๆ
เพราะนอกจากจะเป็นวันครบรอบงานเขียนและนามปากกา
มันยังเป็นจุดเริ่มต้นของ
🎧หนังสือเสียงเล่มแรกของฉัน
นาคน้อยกับคนธรรพ์หนุ่ม
นิทานกลอนเสียงอ่าน
อัดเสร็จในวันนี้
เหลือเพียงรอแพลตฟอร์มอนุมัติเท่านั้น
เสียงที่เคยบอกให้หยุด
เมื่อมองย้อนกลับไป ฉันยังจำเสียงบางเสียงได้ดี
เสียงที่บอกให้ฉันหยุด
เพราะมันเลี้ยงชีพไม่ได้ มันเสียเวลา เสียเงิน และเสียพลังใจ
ทั้งงานเขียน งานบก. งานอาร์ต งานโปรโมต งานเทคนิค
บลา ๆ ๆ ๆ ๆ
ฉันร้องไห้เก่งมากเวลาท้อ
ไม่ใช่ขี้แงนะ
แค่อ่อนไหว
ร้องเสร็จก็ทำงานต่อ เพราะโปรเจกต์เยอะ
และเพราะฉันเป็นคนที่บ่นว่าท้อ
แต่ไม่เคยวางมือได้จริง ๆ สักที
ลึก ๆ แล้ว
ฉันคงอยากเอาชนะตัวเองนั่นแหละ
บันทึกถึงตัวเองในปีที่สอง
ปีนี้
โปรเจกต์เยอะกว่าเดิมอีก
เยอะจนฉันเองก็แอบกังวลว่า
แพลตฟอร์มจะยังให้โอกาสฉันไหม
นักเขียนที่ไม่มีแฟนรี๊ด
ไม่มียอดขาย
มีแค่ผลงาน
และความดื้อเงียบ ๆ ที่ยังไม่ยอมไปไหน
แต่ถ้าให้ฉันบันทึกอะไรไว้ในวันนี้
ฉันอยากบอกตัวเองแค่ว่า
อย่างน้อย
ฉันไม่เคยทิ้งเรื่องนี้
ไม่เคยทิ้งตัวละคร
และไม่เคยทิ้งตัวเอง
และบางที
แค่นี้
ก็มากพอแล้ว
สำหรับการเดินทางหนึ่งปีที่ผ่านมา
— แมวเทาเท้าฟู
📄🖊️📝
 |
| ร้านหนังสือ |
