An indie writer’s home, gathering every piece I’ve written — fiction, non-fiction, and the names I write under. ☕✨ นามปากกา: แมวเทาเท้าฟู | Copyright © 2025 by Maewtaotaofu
เมื่อบางถ้อยคำมาเยือน ก่อนเราจะตื่น
เมื่อหลายปีก่อน ฉันเคยฟังเรื่องเล่าว่ามีนักดนตรีคนหนึ่งได้ยินเพลงของตัวเองในความฝัน พอตื่นขึ้นมา เขารีบเขียนมันออกมา ก่อนที่เสียงนั้นจะเลือนหายไป
ตอนนั้นฉันชอบเรื่องนี้มาก เพราะมันกึ่งจริงกึ่งแฟนตาซี เหมือนโลกอีกใบที่งานสร้างสรรค์ไม่ได้เกิดจากการคิด แต่เกิดจากการ “ได้ยิน”
เวลาผ่านไปหลายปี ฉันเริ่มเขียนงานของตัวเอง และวันหนึ่งฉันได้พบกับประสบการณ์คล้ายกัน โดยไม่ตั้งใจ
มันไม่ใช่ฝันที่มีเรื่องราวชัดเจน แต่เป็นนิมิตสั้น ๆ ช่วงเวลาระหว่างการหลับกับการตื่น ถ้อยคำลอยมาเป็นจังหวะ เป็นกลอน เป็นเสียงเบา ๆ ที่เหมือนเรียกให้จำ
พอตื่นขึ้นมา สิ่งแรกที่ฉันทำไม่ใช่ลุกจากเตียง แต่คว้ามือถือ เปิด Google Keep แล้วพิมพ์ทุกอย่างลงไป ก่อนที่มันจะหายไปจากความทรงจำ
ฉันรู้เลยล่ะว่า ถ้าฉันขี้เกียจจนลุกช้าอีกนิด ถ้อยคำเหล่านั้นจะไม่กลับมาอีก
ตอนนั้นเอง ฉันนึกถึงเรื่องเล่าที่เคยฟังเมื่อนานมาแล้ว และเข้าใจมันขึ้นมาอย่างเงียบ ๆ
บางครั้ง เราไม่ได้เป็นคน “คิด” งานเขียน แต่เป็นคนที่ตื่นมาทัน เพื่อรับฟังมัน
ตั้งแต่นั้นมา ฉันไม่มองช่วงเวลาก่อนตื่นเป็นแค่เศษเสี้ยวของความฝันอีกต่อไป แต่มองมันเป็นพื้นที่เล็ก ๆ ที่งานเขียนอาจเลือกเดินเข้ามา ถ้าเราเปิดใจฟัง
และถ้าวันไหนฉันต้องรีบพิมพ์อะไรบางอย่างลงในโน้ต ทั้งที่ตายังไม่สว่างดี ฉันจะไม่ตั้งคำถามกับมันเลย
เพราะฉันรู้แล้วว่า บางเสียงมาเพียงครั้งเดียว และหน้าที่ของนักเขียนคือไม่ปล่อยให้มันหายไป 🌙
 |
| 📜กลับไปหน้ารวมบทกลอน |
Reading Poem No. 11 — At the Crossroads
บทกลอนนี้เขียนขึ้นจากเสียงในใจของนักเขียนเอง
มันไม่ใช่แค่ถ้อยคำสวยงาม
แต่มันคือ “คำสั่ง” ที่ต้องทำให้จริง
When a poem speaks from my own heart, it’s not just beautiful—it’s a command I must live by.
เมื่อชีวิต เดินมา ถึงทางแยก ทางที่แปลก แตกต่าง ดุจไพรสณฑ์ อย่างป่าเขา รกเรี้ยว เที่ยววกวน ใจผจญ เลือกทาง เพียงหนึ่งเดียว อย่าหวั่นไหว กับเสียง ที่ย้อนถาม อย่าครั่นคร้าม รอบข้าง ชวนแลเหลียว อย่าหลงเงา ในอดีต เชือนแชเชียว จงปราดเปรียว มุ่งมั่น ในใจตน ถ้าใจมัว ลังเล หันหลังกลับ คือฝันดับ ด้วยมือตน ไม่ฉงน จะได้ตาย อายหน้า ในบัดดล จำต้องทน เห็นแต่ฝั่ง ไม่ถึงเอง
When life arrives at a branching way, each path unknown, like forests gone astray— dense hills and tangled trails that twist and reel, yet heart must choose just one with steady will. Don’t waver at the voices that call back, don’t flinch at crowds that urge you off your track. Don’t chase the shadows of the past you’ve known— be swift, be firm, and walk the path alone. If you still linger, doubting what you chose, you’ll silence truth and let confusion grow. You may die ashamed, with dreams undone— left staring at the shore, but never reaching one.
Reading Poem No. 10
บางที…ปลายทางอาจไม่ได้อยู่ที่ใด แต่อยู่ในความเข้าใจที่เกิดขึ้นระหว่างทาง
Perhaps the destination isn’t a place,
but a quiet understanding found along the way.
ชีวิตเหมือนเรือแจวในสายชล ล่องเวียนวนลำน้ำอันเหน็บหนาว บ้างอบอุ่นซ่อมบำรุงตามทางยาว ในบางคราวจอดเล่นอำเภอใจ ถึงวันหนึ่งทวนคิดในวิถี ไม่เห็นมีจุดสิ้นสุดที่ตรงไหน จึงเลือกหยุดทางเรือมองด้วยใจ แม้อยู่ไกลกลับค้นพบซึ่งปลายทาง
Life drifts like a rowboat on the stream, through waters cold, far from a gentle dream. At times, warmth mends the cracks along the way, and sometimes we dock just for whimsy’s play. One day, we pause to trace the winding course, no end in sight, no final, guiding force. So we stop the boat, and gaze with quiet eyes— though far from home, the end begins to rise.
Reading Poem No. 9 — Brave Hearts, Inner Light
เขียนถึงทุกคนที่ยังเชื่อในความเท่าเทียม
I believe in the quiet light we carry—and I hope this piece brings a little warmth from me to you 🌈
ในโลกที่ เสียงอาจ มีหลากชั้น ไม่เท่ากัน อย่างใจใฝ่ฝันหา จงยึดมั่น ในตน ที่พึ่งพา แม้อ่อนล้า คนคนนี้ ขอส่งใจ ตัวเธอเอง เป็นดั่ง แสงทองส่อง คล้ายได้มอง สายรุ้ง สุขสดใส ความหลากหลาย ไม่ต้อง หลบซ่อนใคร อยู่ที่ใจ เลือกเดิน ให้ดูงาม เดินต่อไป ด้วยใจ ที่กล้าแกร่ง แม้สิ้นแสง อาจพบ ราตรีใหม่ ขอนักเขียน อยู่ตรงนี้ ด้วยหัวใจ อยู่เคียงใกล้ ส่งแรงใจ ให้ทุกวัน
In this world of voices layered and loud, some dreams get lost beneath the crowd. But hold your truth—your steady flame— though weary now, I send you strength by name. You are the light, a golden ray, a rainbow shining through the grey. Diversity needs no disguise, just walk with pride beneath your skies. Keep walking on with fearless grace, though night may fall, new stars take place. This writer stands with heart in hand, beside you still, a quiet, loyal stand.
