🏠 บ้านของหนังสือ

บันทึกอีกหน้าหนึ่ง 

ที่ฉันอยากให้ตัวเองได้อ่านในวันที่ใจอ่อนล้า

ความจริงแล้ว นิยายเล่มนั้น

ฉันตั้งใจทำมันเป็น PDF แบบเดียวตั้งแต่แรก

ฉันเลือกจัดหน้า เลือกจังหวะเว้นวรรค

คุมอารมณ์ของเรื่องผ่านช่องไฟ

เพราะสำหรับฉัน นิยายเล่มนี้ไม่ได้ถูกเขียนเพื่อ “อ่านเร็ว”

แต่มันถูกเขียนเพื่อ ค่อย ๆ อยู่กับความรู้สึก

แต่แพลตฟอร์มบอกฉันว่า

นักอ่านที่นี่กว่า สองในสาม อ่านแบบ EPUB

ฉันลังเลอยู่พักหนึ่ง

ก่อนจะตัดสินใจทำ EPUB เพิ่ม

ไม่ใช่เพราะอยากตามระบบ

แต่เพราะฉันไม่อยากให้หนังสือของฉัน

ถูกปิดประตูใส่คนอ่านเพียงเพราะรูปแบบไฟล์

ฉันทำ EPUB ให้ “พร้อมใช้”

ตรวจแล้ว ตรวจอีก

เปิดอ่านบน Kindle ก็ปกติดี

เปิดบน Apple Books ก็เป็นอย่างที่ตั้งใจ

ฉันคิดว่า อย่างน้อย ต่อให้ไม่สมบูรณ์แบบ

มันก็ควรจะ ถูกรักษา

แต่เมื่อหนังสือขึ้น live

สิ่งที่ฉันเห็นกลับไม่ใช่ลูกของฉัน

ตัวหนาที่ตั้งใจหายไป

ช่องว่างที่ฉันใช้หายใจถูกบีบจนชิด

จังหวะของประโยคที่ฉันทะนุถนอม

ถูกทำให้รีบเร่งโดยระบบที่ฉันแก้ไขอะไรไม่ได้เลย

ฉันไม่ได้ขายได้เยอะ

ฉันไม่ได้มีแฟนรี๊ดที่รออ่าน

ไม่มีใครมาทวงตอนพิเศษ

ไม่มีใครมาบอกว่ารอเล่มถัดไป

แต่นิยายเล่มนี้

ยังคงเป็น ลูก ของฉัน

และฉันค้นพบว่า สิ่งที่ฉันทนไม่ได้จริง ๆ

ไม่ใช่ยอดขาย

ไม่ใช่ตัวเลข

ไม่ใช่ความเงียบ

แต่คือการเห็นลูกของตัวเอง

ถูกละเลย

แม้กระทั่งในบ้านที่ฉันพาเขาเข้าไปอยู่

ฉันพยายามบอกตัวเองว่า

“ไม่เป็นไรหรอก คนอ่านน้อย”

“เดี๋ยวก็ผ่านไป”

แต่หัวใจไม่ยอมรับคำปลอบนั้น

เพราะความรัก

ไม่ได้วัดจากจำนวนคนที่มองเห็น

แต่วัดจากความรู้สึกของคนที่ให้กำเนิดมันมา

ในที่สุด ฉันก็เริ่มเข้าใจว่า

บางแพลตฟอร์มเหมาะกับ “การกระจายเนื้อหา”

แต่ไม่เหมาะกับ “การดูแลงาน”

และฉันไม่จำเป็นต้องฝืน

เอางานที่ฉันรัก

ไปวางไว้ในที่ที่มันถูกบิดให้เข้ากับระบบ

จนฉันจำแทบไม่ได้ว่า นี่คือสิ่งที่ฉันตั้งใจให้เป็นหรือเปล่า

ฉันเขียนบันทึกหน้านี้ไว้

ไม่ใช่เพื่อโทษใคร

ไม่ใช่เพื่อบอกว่าระบบไหนผิด

แต่เพื่อเตือนตัวเองว่า

ต่อให้นิยายเล่มนี้จะไม่ได้ถูกอ่านมาก

ต่อให้ไม่มีใครรอ

มันก็ยังสมควรได้รับการดูแลอย่างที่ฉันตั้งใจให้มันเป็น

อย่างน้อย…จากแม่ของมันเอง

และถ้าวันหนึ่งฉันต้องเลือกอีกครั้ง

ฉันอยากให้ตัวเองจำได้ว่า

ฉันเคยเลือก ความรัก

มากกว่า ความสะดวก

และฉันไม่เคยเสียใจเลยกับการเลือกนั้น

#ประสบการณ์ชีวิต #แค่ช่วงเวลาหนึ่งที่อ่อนไหว 

ไม่ใช่ปัญหา ไม่ใช่สิ่งที่แก้ไขไม่ได้ แต่เป็นอีกก้าวที่ทำให้เติบโต