“If not the daughter of a royal line,
Could I truly claim this queenly role as mine?”
As the first reigning queen of her kingdom,
Isarawadee carries the weight of countless expectations—
and on some days, that weight grows heavier than anyone could ever see.
A bilingual reflection on desire, suffering, and inner peace
This is the second poem in my meditative verse collection. Originally written in Thai, it reflects on the restlessness of desire, the weariness of worldly striving, and the quiet freedom found in letting go. I offer this English version for those walking the same quiet path.
อันกิเลส ตัวมัน คือขันธ์ห้า
Defilements — they are but the Five Aggregates in guise
ถูกให้ค่า เยี่ยงมิตร ติดกระสัน
Held so dear, mistaken for friends in disguise.
เป็นหุนหัน พลันแล่น ไม่เคยจะทัน
Impulsive, restless, they move before thought,
กิเลสมัน นำหน้า ภพชาตินาน
Carving endless rebirths, their trap finely wrought.
สุดจะอั้น ให้ปลดปลง ในชีวิต
No longer can I bear—this life, let go,
ทุกสารทิศ ให้เบื่อหน่าย ในสงสาร
Every direction tires me with the world’s woe.
ทนอดสู ถูลาก กิเลสะมาร
Dragging desire, in shame I retreat,
ดั่งลำธาร ไหลพล่าน ลงนที
Like waters surging to rivers beneath my feet.
บ้างผาสุข ขุกเข็ญ อเนจอนาจ
Some dwell in bliss, others toil in despair,
มีอำนาจ โลภะ ศรัทธาเศรษฐี
Power-fed by greed, by faith placed in heirs.
หมุนวนทั่ว ไตรโลก บันดาลมี
They whirl through realms, wealth summoned with glee—
หาได้มี สุขจริง เหมือนจิตวาง
Yet none find true peace like the mind set free.
.png)
